De laatste weken zijn bijzonder druk. Er komt heel wat kijken bij pleegouder worden. Niet alleen in de zin van dat je met je pleegkinderen moet zorgen dat je het goed gaat krijgen met elkaar, maar ook de gesprekken met de hulpverlenende instanties kosten tijd. En als je dan nog geen kant-en-klaar huis hebt om met z'n allen in te wonen, betekent dat alleen maar nog meer geregel.
Werken schiet er bij in. Als zzp'er verdien je niets als je niet werkt, en als zelfstandige vertaler verdien je sowieso al geen vetpot. Desondanks zou ik niet willen ruilen met iemand in loondienst. Het wordt wel lastig als je alles zelf blijkt te moeten doen, hoe groot de hulp van buitenaf ook is.
Soms denk je dat je van bepaalde mensen dingen als vanzelfsprekend mag verwachten. Van je ouders bijvoorbeeld. Als kind is het fijn te weten dat er volwassenen in je leven zijn op wie je kunt bouwen. De basis voor als je ooit zelf op eigen benen staat. De praktijk is anders.
Al vroeg heb ik geleerd om van mijn eigen kracht uit te gaan. Geen verwachtingen te koesteren van mensen in mijn leven. Soms valt dat zwaar. Maar meestal werkt het beter als je gewoon geen verwachtingen hebt, maar de zekerheid dat je niets hoeft te verwachten van degenen die je het meest na staan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten