Verwachtingen

De laatste weken zijn bijzonder druk. Er komt heel wat kijken bij pleegouder worden. Niet alleen in de zin van dat je met je pleegkinderen moet zorgen dat je het goed gaat krijgen met elkaar, maar ook de gesprekken met de hulpverlenende instanties kosten tijd. En als je dan nog geen kant-en-klaar huis hebt om met z'n allen in te wonen, betekent dat alleen maar nog meer geregel.

Werken schiet er bij in. Als zzp'er verdien je niets als je niet werkt, en als zelfstandige vertaler verdien je sowieso al geen vetpot. Desondanks zou ik niet willen ruilen met iemand in loondienst. Het wordt wel lastig als je alles zelf blijkt te moeten doen, hoe groot de hulp van buitenaf ook is.

Soms denk je dat je van bepaalde mensen dingen als vanzelfsprekend mag verwachten. Van je ouders bijvoorbeeld. Als kind is het fijn te weten dat er volwassenen in je leven zijn op wie je kunt bouwen. De basis voor als je ooit zelf op eigen benen staat. De praktijk is anders.

Al vroeg heb ik geleerd om van mijn eigen kracht uit te gaan. Geen verwachtingen te koesteren van mensen in mijn leven. Soms valt dat zwaar. Maar meestal werkt het beter als je gewoon geen verwachtingen hebt, maar de zekerheid dat je niets hoeft te verwachten van degenen die je het meest na staan.

Alle zegen komt van boven

Belt jongste tiener omdat ik wat met hem te bespreken had. Ik leg uit wat eraan de hand is, allemaal prima.

En ineens krijg ik de vraag of je gezegend bent als er een vogel over je heen poept. Ik schiet onbedaarlijk in de lach, en bevestig dat ik dat weleens heb gehoord, ja. Nou, dan was meneer dus gezegend, want gisteren was hem dat overkomen.

Het belangrijkste is dat hij zich ook echt gezegend voelt. Dat voel ik me heel erg de laatste tijd.

Acquisitie

Het leven van een zzp'er gaat niet over rozen, dat weten we allemaal. Niet werken, niet verdienen.

Door alle toestanden had ik veel te weinig gewerkt. Alsof het niet genoeg was, belandde lief ook nog eens in het ziekenhuis, en mocht hij na een week met 70 hechtingen in zijn mond en twee bloedtransfusies naar huis. Het is ook echt nooit saai hier.

Met de zorg voor de jongens kwam ook bezorgdheid over werk en inkomsten om de hoek kijken. Door een halfjaar revalidatie was ik weinig aan het werk, en natuurlijk moesten we ook nog door een door de woningbouw opgelegde renovatie - het was een roerig jaar, zeg maar. Gelukkig hebben we er een prachtige keuken, toilet en badkamer aan overgehouden...

Inmiddels heb ik gewoon als rechtgeaard ondernemer mijn netwerken aangeboord en aangespoord. Wonderwel ben ik in een dag tijd alweer een aantal potentiële opdrachtgevers rijker. Op dit moment ligt er nog werk, dus het is niet erg dat de nadruk nu ligt op potentieel.

Terugkijkend slik ik even door alles wat we in korte tijd hebben meegemaakt. Maar we hebben een nieuw doel in ons leven dat zo groot is dat het ons leven volledig beïnvloedt: zorgen dat de wereld straks twee ambitieuze, wel denkende, sociaal voelende en vooral verantwoordelijke volwassenen rijker is.

Aan het werk!

Huis vol liefde

Wat kan een mens toch opknappen van een heel lange nacht slapen! En dat was nodig, want er staat heel wat te doen. Naast werken - dat was bijna onmogelijk in de afgelopen hectische weken - moet er veel geregeld worden voor de verbouwing van mijn huis en de aanstaande verhuizing. Allemaal de staart van het overlijden van ua.

Al vanaf de herfstvakantie vangen we haar kleinzoons op, en binnenkort komen ze officieel bij mij wonen. Op heel korte termijn word ik dus op mijn 41e pleegmoeder van twee tieners, en ga ik weer latten met mijn lief. Ondanks die wetenschap voelt de gedachte nog heel vreemd. Door ziekte en revalidatie woon ik al twee jaar bij mijn lief, dus mijn eigen huis is me best vreemd. Binnen een maand keer ik er weer terug, en dan is het helemaal anders.

Ik wil een huis vol liefde creëren. Met lief heb ik dat al - alweer bijna drie jaar delen we vooral heel veel ellende, en we genieten enorm als het even rustig is in ons leven. Eerlijkheid gebiedt te erkennen dat het maar zelden rustig is bij ons, dus is het de kunst om ook te genieten in roerige tijden als deze. En dat lukt aardig.

Straks wil ik dat ook voor de jongens en mezelf. Het zal vast geen eitje worden om twee tieners naar hun volwassenheid te begeleiden. Structuur gaat mijn houvast worden. Regels zijn er om te breken, dus mijn kracht gaat communicatie zijn.

Ik zal het samenwonen met mijn lief vreselijk missen, maar we weten waar we het voor doen. De weekenden zullen er alleen maar fijner op worden als we weer allemaal bij elkaar zijn. Het gaat goed komen. Hoop, geloof en liefde - die pijlers in mijn leven houden me overeind.

Chaos

Alsof het niet druk genoeg is in mijn leven besluit ik vanaf nu ook maar een blog bij te houden. Ik ben, dus ik blog, zeg maar.

Sinds 3 oktober 2012 staat mijn leven weer eens op z'n kop. Dat gebeurt wel vaker, maar dit keer heeft dat ingrijpende gevolgen.

Waar het mee begon

Op 3 oktober 2012 tegen de avond kregen we een telefoontje dat mijn ua - de Molukse benaming voor tante, en meer specifiek, de zus van mijn vader - ernstig ziek was en niet meer lang zou leven. Al 11 jaar woonde ze in een psychiatrisch bejaardentehuis waar ze goed werd verzorgd. Maar eigenlijk was ze er al niet meer, want normale communicatie was al heel lang niet meer mogelijk. Eigenlijk zat ze alleen maar in haar rolstoel met tandenloze mond te kauwen. Praten deed ze al heel lang niet meer. Ze was een huls van een ziel die ergens rondzwierf in een andere, onzichtbare wereld.

In de loop der jaren had ik haar zo nu en dan opgezocht. Korte bezoekjes. Gewoon om te zien hoe het met haar was. Om haar te voeden. Haar gezelschap te houden, ook al had ik nooit het gevoel dat ze daar veel van mee kreeg. Eigenlijk deed ik het vooral voor mijn eigen gemoedsrust, vermoed ik. Niemand wil uiteindelijk in de steek gelaten worden. Niemand wens je toe alleen zijn einde tegemoet te gaan.

Op 6 oktober 2012, na 3,5 dag, dag en nacht, bij haar waken, blies ze iets voor negen uur 's avonds in mijn armen haar laatste adem uit. Nina - zoals ze door haar broertjes werd genoemd - was niet meer. Nina liet een zoon en twee kleinzoons achter. En mij.

Wat volgde, waren hectische weken, waarin we in eerste instantie druk waren met het regelen van haar uitvaart. In een mooie zwartzilveren sarong met dito selendang en een witte kabaja, in een rieten kist hebben we haar laten cremeren. Ze was mooi. Ze was lief. Er was weinig over van de mens die ze ooit bij leven was voor velen. Voor mij was ze alleen nog dat lieve mensje dat niets meer kon en niets meer had.


Ik mis haar.