Wat kan een mens toch opknappen van een heel lange nacht slapen! En dat was nodig, want er staat heel wat te doen. Naast werken - dat was bijna onmogelijk in de afgelopen hectische weken - moet er veel geregeld worden voor de verbouwing van mijn huis en de aanstaande verhuizing. Allemaal de staart van het overlijden van ua.
Al vanaf de herfstvakantie vangen we haar kleinzoons op, en binnenkort komen ze officieel bij mij wonen. Op heel korte termijn word ik dus op mijn 41e pleegmoeder van twee tieners, en ga ik weer latten met mijn lief. Ondanks die wetenschap voelt de gedachte nog heel vreemd. Door ziekte en revalidatie woon ik al twee jaar bij mijn lief, dus mijn eigen huis is me best vreemd. Binnen een maand keer ik er weer terug, en dan is het helemaal anders.
Ik wil een huis vol liefde creëren. Met lief heb ik dat al - alweer bijna drie jaar delen we vooral heel veel ellende, en we genieten enorm als het even rustig is in ons leven. Eerlijkheid gebiedt te erkennen dat het maar zelden rustig is bij ons, dus is het de kunst om ook te genieten in roerige tijden als deze. En dat lukt aardig.
Straks wil ik dat ook voor de jongens en mezelf. Het zal vast geen eitje worden om twee tieners naar hun volwassenheid te begeleiden. Structuur gaat mijn houvast worden. Regels zijn er om te breken, dus mijn kracht gaat communicatie zijn.
Ik zal het samenwonen met mijn lief vreselijk missen, maar we weten waar we het voor doen. De weekenden zullen er alleen maar fijner op worden als we weer allemaal bij elkaar zijn. Het gaat goed komen. Hoop, geloof en liefde - die pijlers in mijn leven houden me overeind.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten